STYMULACJA BAZALNA (od podstaw):

Koncept pedagogiczny Prof. A. Fröhlicha’a

Metoda stymulacji bazalnej narodziła się w latach 70-tych w Niemczech w Ośrodku Opieki Specjalnej. Metoda ma prawie 40 letnią sprawdzoną praktykę w życiu codziennym i terapii stosowanej u dzieci, młodzieży, dorosłych oraz osób starszych z głębokim upośledzeniem umysłowym. Adresowana jest dla osób już w wieku wczesno niemowlęcym jak również dorosłych z syndromem śmierci klinicznej. Stymulacja bazalna pomaga wyrównać brak własnych doświadczeń życiowych osoby z głębokim uu. i za pomocą propozycji własnej aktywności, waloryzuje w maksymalny sposób ruchy własne ( nawet minimalne), wzmacniając w ten sposób jego sens i cel. Za pomocą własnej aktywności i odpowiednio dobranych bodźców pomaga osobie o głębokim upośledzeniu wejść w kontakt z własnym ciałem i światem zewnętrznym. Poprzez własne ciało i jego kontakt z otoczeniem ułatwia się proces ciągłych zmian między JA i ŚWIAT.

Główne cele stymulacji bazalnej to zrekompensowanie braku doświadczeń:

  • z zakresu samodzielnego poruszania się
  • w zakresie interakcji z otoczeniem.

Koncept opiera się na doborze optymalnych pozycji, które mają na celu odczucie przez osobę niepełnosprawną maksymalnego komfortu. Pozycje te są proste w wykonaniu i pozwalają na włączenie do samodzielnej aktywności.

 

POZYCJE BAZLNE:

  • dają poczucie bezpieczeństwa i stabilności 
  • wspierają centrum ciała
  • ułatwiają aktywność własną
  • ograniczają i wyciszają patologię ruchową
  • wspomagają percepcje własnego ciała 
  • nie izolują od świata zewnętrznego
  • przeciwdziałają albo zmniejszają bóle
  • wspomagają symetrię ciała
  • stymulują lewą i prawą część ciała
  • wzmacniają spokój i uwagę
  • regulują oddech i możliwość relaksu
  • ułatwiają kontrolę sytuacji
  • umożliwiają autonomię ( nawet minimalną)
  • zapobiegają deformację kośćca i odleżynom
  • synchronizują głowę, ramiona i ręce- normalizuj napięci mięśni.